حسن ابن علی علیه السلام
روزه داران مه تسبیح و دعا را نگرید
سحر و صبحدم اهل ولا را نگرید
گل لبخند علی بر رخ زیبای حسن
شادی حضرت ام النجبا را نگرید . . .
روزه داران مه تسبیح و دعا را نگرید
سحر و صبحدم اهل ولا را نگرید
گل لبخند علی بر رخ زیبای حسن
شادی حضرت ام النجبا را نگرید . . .
چارده پاییز…
مویهای برای موسی جعفر علیه السلام
چارده بار، چارده پاییز، می چکید از بهار و خون می شد
چارده سال از حضور کسی، آسمان داشت نیلگون می شد
پای زنجیر زخم بر می داشت، طاق می شد تحمل زندان
داشت دلتنگ میهمان خودش، داشت دلواپس جنون می شد
«مرگ» آمد شبیه خرما شد، تازیانه تعارفاتی کرد
روح مثل پرندهای زیبا، از حدود قفس برون می شد
گرگ و میش سحر، پرستویی تا همیشه به خوابْ تن می داد
بغض های شکسته باران روی تابوت سرنگون می شد
مرگ خرما نه…، مرگ ریحان نه…، مرگ مادر شد و بغل وا کرد
تا در آغوش تنگ بفشارد، سینهای را که داشت خون می شد
سرودهی: ابراهیم قبله آرباطان
« برای بهترین دوستان خود دعای شهادت کنید»
هر چند که خیلی از افراد می گویند: خدانکند. این چه حرفهایی است که می زنید؟ چرا دعای مردن می کنید برای هم؟ اما آن ها غافلند از اینکه شهادت، مردن نیست. شهادت زنده ماندن ابدی است. جاودانگیست…
و چه بهتر از جاودانه شدن؟
تا صورت پيوند جهان بود، علىّ بود
تا نقش زمين بود و زمان بود، علىّ بود
شاهى كه ولىّ بود و وصىّ بود، علىّ بود
سلطان سخا و كرم و جود، علىّ بود
آن شير دلاور كه ز بَهر طَمَع نفس
در خوان جهان پنجه نيالود، علىّ بود
آن كاشف قرآن كه خدا در همه قرآن
كردش صفت عصمت و بستود، علىّ بود
آن شاه سرافراز كه اندر ره اسلام
تا كار نشد راست نياسود، علىّ بود
آن قلعه گشائى كه در از قلعه خيبر
بر كند به يك حمله و بگشود، علىّ بود
دم به دم ، دم از ولاى مرتضى بايد زدن
دست و دل بر دامن آل عبا بايد زدن
نقش حبِّ خاندان بر لوح دل بايد نگاشت
مُهر مِهر حيدرى بر دل چو ما بايد زدن
هر درختى كو ندارد ميوه حُبّ علىّ
اصل و فرعش چون قلم سر تا به پا بايد زدن
شمس تبريزى
به گزارش فرهنگ نیوز، اصل صد و پانزدهم (۱۱۵) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران به شرح زیر است: رییس جمهور باید از میان رجال مذهبی و سیاسی که واجد شرایط زیر باشند انتخاب گردد: ایرانی الاصل، تابع ایران، مدیر و مدبر، دارای حسن سابقه و امانت و تقوی، مومن و معتقد به مبانی جمهوری اسلامی ایران و مذهب رسمی کشور.